Prolog - Wizja

   Jestem sam. Już to do mnie dotarło. Nie ma szans na przeżycie, to jak ustawiona gra. Od początku było pewne że przegram właśnie ja. Starałem się. Bardzo starałem się wygrać, ale nie wyszło. Klamka zapadła. Zginę. Gdybym tylko był lepiej przygotowany... Nie. Nie byłbym, bo to nastąpiło tak nagle. Straciłem go i straciłem wszystko. Jestem sam. Brudny i zmęczony, uganiający się za wolnością, nadzieją, wymykającą się z rąk jak ulotne tchnienie życia. Nie wiem ile to będzie trwało, nie wiem. Dzień, tydzień, rok? Do kiedy nie skończy się resztka wody, którą zgarnąłem przed wyjściem z blatu.
   Szukam Go. Szukam cały czas,  choć znam bezsens mojego działania, szukam i tropię. To bez sensu ale nie umiem siedzieć bezczynnie. Ignorancja, z którą obnosiłem się dumnie niczym z orderem została w kieszeni, a na wiesz wydobyło się moje prawdziwe ja. Rozpaczliwie podróżujące po omacku. Ale nie odezwał się nikt.
   Nikt?
   Czyli właściwie kto?
           ***
   Góra, dół, ciemność... Skąd mam to wiedzieć? Jest duszno. Gorąco, bardzo gorąco. Długo tu nie wytrzymam, do tego noga boli mnie jak cholera. Nie wiem czy to przeżyję.
   Nie, muszę przetrwać. Już za dużo przeszedłem żeby się teraz poddać. Za dużo mam do poświęcenia. Poświęcenia? Ja nie mam nic. On nie żyje. On? No tak. On. Czuję się coraz słabiej. Chłodna, metalowa ściana po której się osuwam przynosi chwilową ulgę. Poza tym jest duszno i nie da się oddychać. Myśli kotłują się w mojej głowie jak szalone, ale mimo swej gwałtowności są przyciemnione. Może to przez wszechobecny mrok? A może jestem za słaby żeby się dobrze skupić? Nie wiem. Jest On, poświęcenie i duszność. Nic nie rozumiem. Ale coś się zmienia. Zdecydowanie.
    Czuję chłód w kończynach. To nie takie orzeźwienie, jakiego oczekuję, to odrętwienie. Robi mi się niedobrze i przed oczami latają mi białe plamki, tak kontrastujące z ciemnością. Jest gorzej. Wymiotuję i krztuszę się. Czuję w nosie obleśny posmak żółci i znowu mnie mdli. Nie mam już czego zwrócić. Upadam na ziemię, drgając od torsji. Jakże żałośnie muszę wyglądać.
  Chłód - odrętwienie podchodzi wyżej. Roznosi się po podbrzuszu i czuję je w ramionach. Gdzie moja kula? Muszę wstać!
  Usłyszałem zgrzyt pracującego metalu, potem trzask i krzyknąłem głośno, głośno na tyle na ile pozwolił mi głos. Poczułem rozdzierający ból w boku, a potem odrętwienie powróciło, tym razem rozlane na całym ciele.
Góra, dół, ciemność...